jakaś miłosierna dama wzięła mnie pod swoją opiekę, mogłoby jeszcze coś ze mnie być.
Zaduma jego miała odcień powagi, który rozbawił młodą damę, jako że nigdy nie słyszała o nim niczego gorszego — bardzo młode damy rzadko słyszą najgorsze — niż to, że raz czy dwa razy grał nieco zbyt wysoko w karty.
— Czy mam poprosić Gertrudę Chattesworth, aby porozmawiała ze swą ciotką Rebeką? — spytała Lilias chytrze. — Przypuśćmy, że uczęszczałby pan do jej szkoły w Zaułku Marcina z „Lepiej późno niż wcale" nad kominkiem; jest tam dwu uczniów pańskiej płci, wie pan, i mógłby pan siedzieć w jednej ławce z biednym Pottsem i poczciwym starym Doolanem.
— Dziękuję, panno Lilias — odparł z ukłonem, parsknąwszy śmiechem, w którym był tylko cień urazy. — Wiem, że uczyniłaby to z największą ochotą, lecz ani tak dobrze, ani tak mądrze, jak mogłyby to uczynić inne. Chciałbym móc prosić panią o udzielenie mi nauk.
— Mnie! — rzekła owa młoda dama. — Och, tak, zapomniałam — dodała wesoło — przed pięcioma laty, gdy byłam małą dziewczynką, nazwał mnie pan raz wikarym proboszcza Walsinghama, byłam taka poważna — pamięta pan?
Nie wiedziała, jak bardzo wdzięczny był jej Devereux za to, że zapamiętała ów lichy żarcik, i ile dałby w tej chwili przystojny porucznik, by ucałować rękę tej poważnej małej dziewczynki sprzed lat pięciu.
— Byłem bardziej zuchwały wówczas — powiedział — niż jestem obecnie; czyż nie zapomni pani moich dawnych impertynencji i pozwoli mi teraz odprawić pokutę i zostać pani... pani wielce pokornym sługą?
Zaśmiała się.
— Nie moim sługą, ale wie pan, że jest pan moim parafianinem i nic na to nie mogę poradzić.
— A będąc nim mogę z pewnością prosić o skromne prawo do pani rad i nagany. Tak, pani powinna przemówić mi do sumienia. Nie zniósłbym tego od nikogo, a jedynie od pani; a im 'więcej będzie mnie pani ganiła, tym szczęśliwszym mnie pani uczyni.
— Niestety, skoro moje potępienie jest panu miłe, to pewny znak, że nic ono panu nie pomoże.