nie nachmurzonym czerwonym obliczem, zerkając spode łba na wszystkie strony bystrymi, rozzłoszczonymi, podejrzliwymi oczkami nie wiedząc, jak przyjąć to, co wydawało mu się umyślnie uknutym spiskiem w celu zakpienia sobie z niego ku uciesze zebranej kompanii. Podchwyciła ona końcowy dwuwiersz piosenki ogólnym wrzaskliwym chórem, przechodzącym w lawinę śmiechu, do którego rozpaczliwie próbował przyłączyć się ojciec Roach. Ów pełen złości błysk w jego oku zapalił się i zgasł jak błyskawica na czarnym niebie, lecz po chwili wahania twarz mu się rozjaśniła, jakby zeń opadła ciemna zasłona, a ojciec Roach, utkwiwszy świdrujące oczka prosto w poczciwym Danie Loftusie i prostując się z niezwykle uroczystego ukłonu, powiedział nadając swemu głosowi możliwie czysty ton:
— Nie wiem dokładnie, panie Loftus, co pan chciał powiedzieć mówiąc o „lubieżniku w hiszpańskim stroju, z pierścieniami" (ksiądz właśnie niedawno przemycił wspaniałą szatę liturgiczną z Salamanki i nosił pierścień na palcu) oraz o osobie „strojącej twarz w... zalotne muszki"; o ile dobrze pamiętam, pańskie słowa (tak się nieszczęśliwie złożyło, że gospodyni ojca Roacha miała na twarzy pieprzyki, choć należy dodać, była prawdziwie cnotliwa i bynajmniej nie młoda), lecz zmuszony jestem przypuszczać, sądząc z wesołości, w jaką wprawiło to  naszych przyjaciół, sir, że „lubieżnik z pierścieniami", cokolwiek by to miało znaczyć, jest dobrym żartem i wypowiedzianym w dobrej wierze.
— Ależ, za pańskim pozwoleniem, sir — wtrącił z naciskiem Puddock, dla którego uszu ta gruba niezręczność dotycząca duchownego zabrzmiała jak dysonans — pan Loftus nie śpiewał wcale o lubieżniku, lecz o chuci, którą przeciwstawił postom duszy, ważniejszym niż konfitury, czyż nigdy ich nie jadłeś, sir?... e... otóż ja... ee... tak się składa, że mam przepis... — ee... i jeśli pozwolisz, sir, wspaniały przepis.. ee... Kiedy byłem małym chłopcem, zrobiłem je raz w domu, sir, i na Jowisza, mój brat Sam jadł je tak długo, aż się rozchorował... pamiętam... był tak bardzo chory, że na Jowisza, moja biedna matka i stara Dorcas musiały siedzieć przy nim całą noc... i... i, co to ja chciałem rzec, jeśli pan pozwoli, sir, będę bardzo szczęśliwy mogąc przesłać ten przepis pańskiej gospodyni.
— Nie będą panu smakowały, sir — powiedział De-